|
Obróbka diamentów Diament jest najtwardszym materiałem na ziemi i z tego powodu może być cięty tylko innym diamentem. Do momentu, gdy diament jest osadzony do wyrobu jubilerskiego, traci przeciętnie połowę swojej wagi, którą miał jako surowy kamień. Przez setki lat cena diamentu była podporządkowana jego wadze. Wynikało to z braku umiejętności obróbki diamantów. Mniej więcej na przełomie XIV i XV wieku Belg Lodewijck van Bercken wynalazł sposób cięcia diamentu innym diamentem. Do tego czasu w biżuterii diamentowej osadzano wyłącznie surowe kamienie.
Mistrzowskie dzieło umiejętności Nieobrobiony i niewypolerowany diament wygląda jak niegodny zainteresowania kawałek szkła. Dopiero po jego obróbce i wyszlifowaniu faset zaiskrzy i ukaże swoją pełną urodę. Tylko dzięki dokładnemu przestudiowaniu surowego kamienia można osiągnąć najlepiej opracowany diament, z jak najmniejszą liczbą zanieczyszczeń. Praca ta wymaga wielkiego doświadczenia i szczegółowej znajomości krystalografii diamentów oraz wiedzy o nieczystościach zawartych w diamencie. Jaki kształt będzie ten kamień miał ? Jak wygląda brylant Najczęściej używanym szlifem jest okrągły brylant. Typowy brylant ma łącznie 57 faset lub płaszczyzn: tafla (wielka faseta w środku), 32 faset na koronie (górna część brylantu) oraz 24 fasety w podstawie (dolna część brylantu zakończona szpicem). Przy szlifowaniu traci ponad połowę swej pierwotnej wagi. 
Innymi możliwymi kształtami są markiza, owal, łezka, serce, szmaragdowy szlif, kwadrat, trójkąt, ośmiokąt i inne. Efekt końcowy zależy od kształtu surowego diamentu i jest do pewnego stopnia ustalony przez modę. W chwili obecnej obserwuje się na rynku wielką ilość nowych szlifów.
Obróbka diamentu krok za krokem
…oznaczanie - marking… Po dokładnym zbadaniu przez specjalistę surowego kamienia i decyzji w jaki sposób będzie on obrabiany, na kamieniu laserem wypalone są płaszczyzny cięcia (ryski) następnie jest cięty i szlifowany. Każdy diament to unikat, a cały proces u konkretnego kamienia jest specyficzny. Efekt końcowy, jednak jest zależny od kształtu i jakości surowca. ...łupanie - cleaving... Łupanie jest metodą dzielenia kamienia, gdy surowy diament jest rozdzielony na dwie lub więcej części, jednym uderzeniem wzdłuż łupnych linii – zatem w określonym kierunku. Powyższa technika była stosowana przed setkami lat w Indii, jednak aby ją zastosować potrzeba dużej zręczności. Łupanie prowadzone jest zawsze równolegle wzdłuż kierunku kryształu. Kamień mocuje się do drewnianego uchwytu, a naprzeciw analogicznym sposobem przymocowuje się drugi, ostry diament, którym zarysuje się przewidziany do obróbki kamień. Po uderzeniu młotkiem w stalowy przecinak diament ulegnie rozdzieleniu.
...cięcie - sawing... Cięcie prowadzi się w poprzek kierunku kryształu. Przed rozcięciem kamień przymocowuje się do miedzianej głowicy za pomocą specjalnej mieszanki gipsu i wapienia. Jak tylko mieszanka stwardnieje głowica jest chwytana w urządzenie do cięcia. Kamień jest cięty ekstremalnie cienką, diamentową tarczą powleczoną olejem i diamentowym pyłem. Tarcze osiągają od 10 000 – 15 000 obrotów na minutę. Najlepiej prowadzić cięcie z prędkością około jednego milimetra na godzinę. Rozcinanie wielkich kamieni może trwać i kilka tygodni.
...zaokrąglanie – bruiting... Przez zaokrąglanie łupanego lub już rozciętego kamienia uzyskuje diament swój przyszły kształt. Tradycyjną metodą jest uchwycenie diamentu znowu na głowicy obrabiarki innym przeciwlegle uchwyconym kamieniem jest przeprowadzane zaokrąglanie, przez co kamień uzyska swój okrągły kształt.
...szlifowanie - cutting... Podczas szlifowania na powierzchni diamentu wytwarzane są fasety. Diament jest mocowany do specjalnych kleszczy urządzenia szlifującego i precyzyjnie ustawiony pod kątem w stosunku do szlifującego dysku. Dysk szlifierki wykonany jest ze stali i natarty olejem zmieszanym z diamentowym pyłem.
Tradycja przeciw nowoczesności Pomimo, że ręczne szlifowanie wciąż stosuje się dość często, nowoczesne metody odgrywają już w procesie szlifowania dużą rolę. Na przykład oznaczenie kamienia przez łupanie prowadzi się laserem, podobnie jak rozdzielanie i kształtowanie. Przy zastosowaniu lasera do cięcia nie potrzeba brać pod uwagę kierunku kryształu, ale w ten sposób diament traci trochę więcej swojej wagi, w stosunku do starych, mechanicznych metod.
Pomimo bezspornych zalet nowoczesnych technologii, zawsze na końcu procesu niezastąpioną jest ludzka zręczność, poprzez którą z surowego materiału wyszlifowany zostanie piękny klejnot. W powstawaniu diamentu zawsze ma swój udział większa ilość ludzi. Rozplanowanie cięcia w większości prowadzi jeden człowiek, cięcie inny, brutting inny, dopiero potem kolejnych, co najmniej dwóch szlifierzy tzw. blocker i brylanter. Małe brylanty tzw. „melées“ szlifuje się dosłownie seryjnie. Każdy typ fasety szllifuje inny szlifierz. Te właśnie melées szlifuje się w Indiach i Chinach, większe w Belgii, Izraelu i USA. |
.
|
| < Poprzednia | Następna > |
|---|
